Verslag van de Koud Wild Test

Verslag van de KWT van de FRC geschreven door Otteline de Gier-Philippi.

Koudwildtest van de Flatcoated Retriever Club
25 januari 2014 te Oldenzaal

“Ik ben ge-eyewiped!”

Om 8:00 uur verzamelden we bij Cafe Restaurant & Partycentrum Siemerink. Er hing al direct een gezellige sfeer, de meeste mensen bleken elkaar al uit de jacht(honden) wereld te kennen. Henny Hertsenberg heette ons welkom en vervolgens heeft keurmeester Koos Blom de dag verder met ons doorgenomen, maar belangrijker nog, wat ís een ‘Koudwildtest’, wat wordt er van de deelnemers verwacht en wat is de doelstelling vandaag? Bij de Koudwildtest wordt er getest (het is dus geen wedstrijd!) of jij en je hond geschikt zijn voor de veldwedstrijden. Aan het einde van de dag wordt er een advies uitgebracht door de keurmeesters. 

Er werden loodjes getrokken om zo op een eerlijke manier de deelnamenummers te bepalen. Want ja, in het veldwerk maakt het wel degelijk uit of je als eerst of als laatste aan de beurt bent, dat bleek ook later deze dag..!
We werden verzocht om zoveel mogelijk bij elkaar in de auto’s te stappen en vervolgens zijn we naar het privé terrein van de familie Blenke gereden. Daar gingen we van start. 

Er waren 14 combinaties aanwezig. Er deden over het algemeen veel jonge honden mee. De meeste honden waren tussen de 2 en 3 jaar oud. Er deden 3 Flatcoats, 1 Golden, 4 blonde labs en 6 zwarte labs mee.  

Er werden 2 groepen van 3 voorjagers gemaakt, met 1 groep ging keurmeester Koos Blom mee en met de andere groep ging met keurmeester Pieter Rooijakkers mee. We moesten op post gaan staan en voor ons werd een bosje uitgedreven. Er vielen verschillende stukken wild en de opdracht was uiteraard: alles binnenhalen. Met het eerste apport voor de groep van Dhr. Pieter Rooijakkers was de opdracht om als eerste door het bosje via een pad de hond door te dirigeren het water in, want daar lag een zieke eend. Een lastige opgave als je hond veel verschillende stukken wild in maar ook voor het bosje heeft zien vallen.. Verder waren de eerste ‘Eyewipes’ van de dag ook een feit. 

Eyewipe: Als jij jouw apport niet binnenhaalt, dus als je hond leeg terug komt, en de combinatie na jou wél terug komt met een apport, dan deelt deze combinatie jou een ‘eyewipe’ uit. In een nationale veldwerkwedstrijd moet je na 2 eyewipes uit de wedstrijd. Bij een internationale wedstrijd lig je er na 1 eyewipe al uit. 

De tweede drift vond een bosje verder plaats. Weer hetzelfde principe; 3 voorjagers met de ene keurmeester mee naar links en 3 voorjagers met de andere keurmeester mee aan de rechterkant van het bosje. Uiterst belangrijk bleek uiteraard de oplettendheid van de hond, maar ook van de voorjager! Als voorjager moet je heel goed in je opnemen waar de apporten vallen om, voor zover je zelf kunt, eventuele eyewipes uit te sluiten. En dat valt niet mee als er meer dan 12 apporten vallen, de ene beter zichtbaar dan de andere. Al snel bleek dat een aantal voorjagers hier erg goed in waren. 

Koffietijd! Het was allemaal super verzorgd door de Jachtcommissie en de geweldige catering van de dag. De koffie kwam op een super moment, het was een water-koude dag en iedereen kon iets warms goed gebruiken! De meeste honden waren afgelegd door de voorjagers, die lagen of zaten er rustig bij, sommige voorjagers hielden hun hond bij zich. Ineens viel er een schot en viel er een duif. Out of the blue werd startnummer 13 geroepen door een van de keurmeesters, het duurde even voordat de voorjaagster doorhad wat de bedoeling was. Gelukkig sprongen er geen afliggende honden in!
Ook weer een mooie les – wees tijdens een jachtdag altijd alert en klaar om een stuk wild te kunnen halen..!

Na de koffie gingen we door naar de volgende test. Er werden weer een zestal combinaties meegevraagd, 3 combinaties per keurmeester en dit werd een walk-up op een stoppelveld. Geen idee wat er allemaal ging gebeuren, dus kop erbij houden en je hond goed laten opletten. Handig dus als je hond mooi aan de voet kan lopen, minder handig als je veel met je hond bezig moet zijn omdat aan de voet lopen nog niet goed lukt, je veel bezig moet zijn met je hond, en wellicht hierdoor dingen in het veld mist. 
Er vielen stukken wild in het open veld, dichtbij, maar ook ver weg, markeers in de dekking, blinde apporten en in het water. Er gebeurde van alles; honden sprongen in, lieten mooie markeers zien en ook minder mooie markeers waar veel gehandeld moest worden. Wederom, zeer leerzaam voor alle combinaties. 

Na de walk-up was het tijd voor een lunchpauze. Deze lunch stond klaar onder de kapschuur van de Familie Blenke. De vuurton brandde om weer even op te kunnen warmen en de tomatensoep pruttelde lekker in de pan. Alle verhalen werden onderling uitgewisseld, sommige voorjagers zeer tevreden en andere voorjagers minder tevreden. Wederom werd er veel gepraat en gelachen! 

Na de lunch werd er een duivenjacht gesimuleerd. De voorjagers stonden op post, achter een lokstal met lokduiven. Er waren 2 lokstallen tegenover elkaar op het stoppelveld neergezet. Aan beide kanten stonden geweren. De keurmeester zei tegen de eerst wachtende combinatie welk apport gehaald moest worden. Over het algemeen moest je hond het apport aan de overkant halen, vaak in de buurt van de andere lokstal. 
Wederom gebeurde er weer van alles. Het was ook hier zeer van belang om alert te zijn, zowel hond als voorjager! Er werden ook weer aardig wat eyewipes uitgedeeld tijdens deze test. Iedereen kwam ruim aan bod. 

Na deze test was er een korte koffiepauze, heel fijn weer, want het was nog steeds erg koud. Iedereen kon elkaar weer goed bijpraten wat er allemaal was gebeurd bij zijn of haar lokstal. Erg leuk om alle ervaringen weer te horen. Ook de helpers genoten, zij mochten steeds ter plekke weer wat ‘rottigheid’ bedenken en de apporten werpen. Dat deden ze fantastisch! Geen apport was hetzelfde. 

Het was alweer tijd voor de laatste test. Dit was een soort ‘scurry’ langs het water. Er werden 14 apporten rondom en in het water gegooid door de helpers. 
De keurmeesters lijnden de voorjagers op in een halve circel van simpelere apporten naar moeilijke apporten, want als je als 14e staat opgelijnd, heb je het natuurlijk het lastigst met nog maar 1 apport te gaan! Op volgorde werden de apporten dus binnen gehaald. De voorjagers mochten zelf beslissen wanneer ze de hond inzetten – als de voorgaande hond op de terugweg was of als deze binnen was. Er werd vlot doorgewerkt en je zag dat de meeste voorjagers heel goed hadden opgelet waar de apporten waren gevallen. Helaas miste de een na laatste combinatie het apport, haalde vervolgend zeer verstandig op eigen initiatief zijn hond terug, omdat de hond geblokkeerd leek te zijn. Dat restte de laatste combinatie om 2 apporten binnen te halen. En dat lukte! Prachtig. Deze combinatie had trouwens de hele dag al heel mooi werk laten zien. Tot 2 keer toe eerder deze dag hebben ze tijdens de nazoek de apporten binnen zien te halen. Super! De combinatie die het laatste apport miste, heeft nog wel positief afgesloten samen met de keurmeesters en nog een verloren zoek uit de dekking gehaald. Want dat kon ook vandaag. Alles was bespreekbaar. Voorop stond dat jij als voorjager beslist wat goed is voor je hond en wanneer je je hond terughaalt of door laat zoeken. Dit was wel een rode draad door de dag. 

We gingen na de scurry weer terug naar Siemerink waar iedereen onder het genot van een drankje en een hapje de dag met elkaar doornam. De keurmeesters gingen afgezonderd in beraad met elkaar om iedere combinatie door te spreken. 
Toen zij hiermee klaar waren nam keurmeester Pieter Rooijakkers het woord en alle voorjagers werden kort besproken. Iedereen kreeg een certificaat mee naar huis met daarop opmerkingen van de dag, wat de keurmeesters het meest was opgevallen. De ene voorjager kon zeer tevreden zijn, de andere voorjager heeft nog veel te trainen. 

Kortom, een zeer leerzame dag! Maar vooral ook heel veel gezelligheid en saamhorigheid!

Jachthondencommissie van de Flatcoated Retriever Club, heel hartelijk bedankt voor deze geweldige dag!!!

Otteline de Gier-Philippi